Showing posts with label Life In A Day. Show all posts
Showing posts with label Life In A Day. Show all posts

Friday, September 6, 2013

Trabaho

- 0 (mga) komento
Mahirap ang buhay ngayon. Iyan ang sabi ng mga tao. Pati mayayaman sinasabi iyan. Pano ba naman, apektado kasi sila sa pagtaas ng presyo ng gasolina. Kung mataas ang cost of living, mataas din ang standards pagdating sa mga bagay -bagay. Kung ikaw nagtitipid ka sa pagpipishbol, sila nagtitipid sa pagjojollibee. Parehas lang na nahihirapan. Kung trapik ka o stranded sa LRT, sila rin trapik sa biyahe dahil masyado nang marami ang mga may-ari ng kotse, nagsisiksikan sila sa kalsada. Pero tungkol nga ba saan ang bagong entry na ito?


Nangarap ka na ba ng sariling bahay at lupa? O malupit na kompyuter at selpown pa rin ang pangarap mo? Naisip mo na ba ang mga gusto mong mangyari sa buhay mo hinaharap? Kung anong klase ng baso ang gusto mo sa kusina, stainless o porselana o yung toxic na plastic na gawa ng intsik? Bintilador ba o aircon ang gusto mo sa kwarto? Naisip mo na bang libutin ang buong mundo? O kahit Pilipinas na muna? Survey lang. Pero malamang napaisip ka rin kung ano nga ba ang mga bagay-bagay na gusto mo sa hinaharap, hindi lang mga materyal na bagay na gusto mo ngayon.

Lahat tayo may mga pangarap, pero hindi lahat ay nakaisip na ng kung ano ba talaga ang mga nais tuparin at mga nais lang i-isantabi (tulad ng world peace, saka na yan hahaha). Libre nga raw mangarap eh. Libre? Di nga. Akala mo lang iyon, pero ang kapalit ng pagtunganga mo ay ang oras na pwede mong magamit sa pagtupad ng mga pangarap mo.


May nabalitaan ako, isang magbabalot daw na naging web developer. Ginagastos ang kita sa pagbabalot para makapag....dota? Malay ko, pero sabi para raw sa pagpapaunlad ng sarili. Siguro tulad ng panonood ng tutorials at iba pa. Ano kayang system ang nagawa na niya, Online Balot Ordering System? Balot Inventory and Reservation System? Biro lang, never meant any disrespect. Pero parang gusto ko rin magtinda ng balot baka sakaling maging web developer ako. "Order your balot, RIGHT THROUGH YOUR ANDROID PHONE!" Huehuehue. Astig, Balot Application for android. So ano nga bang mensahe ng balita na iyon? Kung sino ka man, kahit magbabalot ka pa, matutupad din ang mga pangarap mo. Malamang niyan mas malaki pa sahod niyan kumpara sa maraming programmer at mga developer ngayon. At bukod doon, maaari siyang maging inspirasyon.... ng maraming magbabalot, joke..  Ng maraming tao siyempre hindi lang mga magbabalot kundi ng mga tao na akala nila pangarap lang ang mga pangarap. (Google mo na lang yung balita, narinig ko lang 'to sa kakilala ko.) And there's so much more for that person na maaaring mangyari pa sa career niya bilang magba, ehem, bilang developer.

Next headline. Dating rugby boy, binili ang Microsoft. (joke)


Balik tayo sa paksa. Naranasan mo na maglako ng resyumey? I mean, maghanap ng trabaho. Ang hirap maglako ng resyumey lalo na't andami mo rin kasabay at kakumpitensiya. Isama mo na rin kung hindi nangangailangan ng katulad mong nag-aapply ang mga kumpanyang pinipilahan mo para makapag-apply. Gigising ng maaga, magpapapogi, magpapaganda. Pero sa biyahe pa lang nakikipagsapalaran ka na. Pagdating ng makati o kung saan man, umpisa pa lang ng araw mo. Walang nakakaalam kung may patutunguhan ba ang paglalakbay mo ngayon, pero nakasalalay pa rin sa diskarte at swerte mo. Swerte? Malas daw ang maniwala doon. Pero mas mahalagang magtiwala ka sa sarili mo. Ihanda ang sarili sa mga tanong na tulad ng "What is your purpose in life?", "How do you see yourself in five years?". "I can't see myself in five years, I have no futuristic mirror." At kung minsan tatanungin ka rin ng mga bagay na may kinalaman sa kursong tinapos mo, na ang totoo ay wala naman talagang alam tungkol doon ang nagtatanong kaya dapat sagutin mo ito na kahit hindi mo alam ay makumbinsi mo silang alam mo ang sinasabi mo. Every applicant is essentially honest, sabi ng mga HR. So kung magsisinungaling ka man sa HR na nag-iinterbyu sa 'yo, just tell them your "stories" dahil hindi nila alam kung nagsasabi ka ng totoo. Ikwento mo yung napanood mo sa pelikula kagabi, maniniwala iyon basta hindi ka magpapahuli. Hindi ka nagsisinungaling, inaaliw mo lang sila sa kwento mo. As if naman na tatanggapin ka nila di ba? Bukas ibang tao na naman ang kausap ng mga iyan, at makakalimutan ka na nila bago pa man matapos ang araw kaya mas magandang mag-iwan ka ng remarkable sa kanila ("Itong aplikante na to yung aso nila nagsasalita. Aw aw aw."). (But I'm not encouraging you to lie, you liars!) Iba-iba ang klase ng exam nila, may written, may mahirap na kala mo bagsak ka, may madali na kala mo pasado ka. Pero kahit anong klase ng exam iyan, tinitignan lang naman kung may natutunan ka ba sa eskwela at kung may saysay ba ang paggraduate mo sa mga eskwelahang pinasukan mo. Lalo na kung hands-on exam, may mga mabababait na nagpapaexam na pwede kang mag-google para sa simpleng program na pinapagawa sa 'yo. Dahil kung matatanggap ka man sa trabaho, google pa rin naman ang babagsakan mo para hanapin ang syntax na kailangan mo. Kaso hindi na exam ang tawag doon. Kaya ka nga nag-exam kasi sinusubukan ang nalalaman mo, hindi ang galing mo sa pag-copy paste mula sa anumang source. Pero meron talagang gano'ng klase ng exam, open source. I honestly feel cheated nung may nagexam na hinayaan mag-google kasi hindi makapagprogram at hindi alam ang language na gagamitin. What the? Paano na lang kung walang internet? Anyways, tama na pagiging bitter. (Zamboanga naman bagsak nya, kidnapin sana siya ng mga terorista.)


After exam, after interview. "Tatawagan ka na lang namen." Hell yeah. Tatawagan your face. Liban na lang kung talagang kailangan nila, tapos super-qualified ka at wala kang kumpitensiya, tatawagan ka for the final interview. Interviewhin ka ng magiging superior mo na pag tinanggap ka, sa unang sweldo mo magpapalibre sa 'yo ng pizza kahit wala ka pang sinusweldo at sariling pera mo 'yun hindi galing sa sweldo (and with the fuck/fact na triple ang sweldo niya kumpara sa 'yo).

There is always a 'first time'. First time mag-apply, First time first blood, first time hindi sumweldo, first project, first time sigawan, first time pagalitan, first time overtime, first time ma-late, first time umabsent, first time mag-undertime. First time mag-resign o matanggal sa trabaho. Meron ding first time pansinin ng crush mo doon sa accounting department, na minsang binalaan ka ng mga katrabaho mo na huwag kang lalapit doon dahil may nagmamay-ari na doon.

Pag-uwi galing sa trabaho, depende ang reaksiyon mo. Depende ang hitsura mo kung sa unang araw mo palang eh binigyan ka agad ng project kahit hindi ka pa na-enrol sa biometrics a.k.a hindi ka pa "na-finger". Or sa unang araw ay maganda ang naging trato sa 'yo ng mga katrabaho mo. Either magiging proud ka dahil may trabaho ka na ngayon, o magtatago ka sa mga posibleng magpalibre dahil akala nila porket may trabaho na marami nang pera. Either way, you should feel blessed dahil maraming tambay ngayon ang naghahanap ng trabaho (medyo paradoxial yung tambay na naghahanap ng trabaho kasi pano mo nasabing naghahanap kung tambay o paano mo nasabing tambay kung naghahanap). Ah basta mahirap magmahal ng siyota ng iba. Uy teka ba't lyrics ng APO bigla? Yep. Marami kang makikitang ads. Posted ads. Maraming call center companies ang nangangailangan pero yung trabaho na gusto mo, o propesyon na pinapangarap mo, medyo mahirap hanapin dahil hindi lang ikaw ang anak ng diyos...... malay mo ampon ka pa pala huehuehue.. Kaya nga mas magandang pumasok sa mga skul ng kilala. 'Yun bang maraming "achievements" pero actually hindi naman skul yung may achievement kundi mga estudyante. Nakiki-ride on lang yung skul sa achievement ng mga estudyante nila para sumikat sila. At pati na rin yung mga wala naman nai-ambag na estudyante sa achievement na nakuha nakiki-ride on din. "WOW PLM! Matalino ka pala! Tignan mo tong browser sa android ko, Anong ibig-sabihin ng HTTPS?" "Uhhm,... Hyper Text-Tawag-Picture-Selfie!!" Meron akong ka-trabaho. Well, technically. Kasi hindi naman siya empleyado but an on-the-joke trainee. Isang araw nakasabay ko siya pauwi dahil malapit lang naman sila sa amin. Tinanong niya ko ng kagulat-gulat na tanong. "Totoo bang matatalino lahat ng estudyante sa PLM?" Sagot ko, "Hindiii. Hindii totoo yaaan. Daming gumagraduate na hindi naman natuto." Magkaiba ang gumradweyt at natuto. Clearly, kaya niya natanong kasi nga dahil sa epekto ng "achievements" ng skul, but really it's the student that you should celebrate pero kinukuha ng credit ng skul kaya sumisikat yung skul. And then you're the one to take the blame if you bring embarrassment to your school. Mahal nila ang estudyante nila kapag may achievement sila, pero kinamumuhian nila kung sakaling nagkamali o maw nagawang mali. Samantalang parehas lang naman silang estudyante na pinili ang paaralan na pasukan. Sabi nga ng isang taga-IBM na nag-speech sa isang seminar, "Skul.. PLM, FEU, La Salle, Ateneo, PUP,etc. Pare-parehas lang yan. Pangalan lang yan ng skul na pinasukan mo., pero pare-parehas lang kayo ng pinag-aaralan. Grades? number lang yan na nakasulat din sa papel. Marami pang mas magagaling sa inyo na mga hindi naman nakatapos ng college pero tinitingala ngayon, kundiman ay ineenjoy ang magandang buhay." Kaya i-drop mo na iyang subject mo hahahaha. Biro lang, aral kayo mabuti at magpakabait. What makes you different among the others is not the school you are from, or how high your 1.0 you've got from english proficiency but who you really are. Naks, English yun ah!! Aanhin mo 'yung pinagmamalaki mong mataas na grade kung hindi mo naman deserve? Paano mo gagamitin iyon in real life? (Edi isasampal ko sa HR para matanggap ako hahahaha) Sabagay, matututo ka naman sa trabaho kapag nagtatrabaho ka na. So, saka ka pa lang mag-aaral kapag nagkatrabaho ka na? Nice. Bago nga mag-BAR exam nagrerebyu muna na parang extension na rin ng college life eh, tapos ikaw saka mo palang pag-aaralan ang mga kailangan mong malaman pag nagkatrabaho na?


Gayahin mo na lang si napoles tapos magpapa-fansign ako sa 'yo.


Well, anyways,.. I've got mixed emotions na parang album ng love songs pag-uwi ko galing sa unang araw sa trabaho. Mixed na parang may tapa at tocino sa mixsilog. Medyo badtrip dahil sa biglaang project, na medyo challenged kasi bagong yugto na naman ng buhay (ASP.NET, more VB.NET, JavaScript, jQuery, more SQL, CSS, AJAX, and a chance of Microsoft Dynamics), na medyo excited kasi ibang klase ng industry ang napasukan ko, na medyo malungkot kasi nawalan na naman ako ng panyo at button pin na nakuha ko sa isang seminar (yung SMILE na button pin saka yung LINUX MINT :( ). Pag-uwi, nagfriendster............................... duh.. Siyempre peysbuk. Daily routine na 'yan eh.


Kayo, kumusta crush niyo? Nagreply na ba sa pasimple niyong GM? Medyo matagal na rin walang bagong entry, so guys.. Stay tuned to this blog and feel free to leave your comments. Blog-blog din pag may time.
[Continue reading...]

Saturday, June 15, 2013

Balik-Aral

- 0 (mga) komento
Pasukan na naman. Buwan na naman ng Hunyo. Back to School. Uso na naman ang mga Back-To-School sales at kung anu-ano pa. Problemado na naman si Itay at Inay sa mga pambaon nina Jun-jun. Tiyak na tinatamad na naman pumasok ang iba dahil ang mga isip ay nagbabakasyon pa. Andun sa damuhan namamasyal ang isip. Naglilibot sa ulap. Nag-tatampisaw sa Bora. Pero ayos lang 'yan. Matapos ang pagkahaba-habang pila sa enrolment, pagpasok mo naman sa eskwela wala pa agad masyadong klase pwera na lang sa mga propesor na nagle-lesson agad at quiz sa first day.



Pero mukhang maayos naman ang pagpasok ng pasukan. Tag-ulan agad, siyempre hintay agad sa suspension ng klase. Signal no.1 suspended all-levels - Iyan ang palaging dalangin ng mga estudyante eh, akala mo naman diretso sa bahay kapag nasuspend na. 'Yung iba diretso laro (ng apoy? hindi, ng computer), 'yung iba diretso lakwatsa sa mall na nagmimistulang evacuation center ng mga estudyante, at siyempre meron naman talagang umuuwi agad ng bahay pero naii-stranded naman sa biyahe. Uuwi ng bahay basang-basa parang galing lang sa ulan. Basa ang sapatos, ginamit panlusong sa baha. Basa ang polder na may kalakip na asayment na kapapa-print lang kaninang wala pang ulan dahil ginamit pantakip sa ulo (akala mo talaga hindi siya mababasa eh). Pagdating sa bahay, hindi pa naghuhubad ng sapatos, Facebook na agad sabay status "JGH. Grabe ang lakas ng ulan." Oops, teka upload lang saglit yung pinityuran mong baha with caption "It's more fun in the Philippines". Pero kung brownout, epic fail ka, sana nag-SM ka na lang - ito yung maiisip mo. Itulog mo na 'yan. O kaya tumulong ka sa nanay mong maglimas ng tubig-baha na pumasok sa bahay niyo.



Gayunpaman, hindi na 'ko sakop ng discounted fare sa jeep (pero minsan sinasabi ko pa rin "manong bayad, estudyante") dahil tapos na ko ng kolehiyo (all right!), pero heto ako ngayon. Sabay sa agos ng panahon, balik-aral. Hindi balik-aral na rebyu ng mga pinag-aralan pero balik-aral na bilang estudyanteng nagbakasyon. Balik sa pag-aaral ng bagong kaalaman. Nakapagre-relax ang tumambay sa bahay, sa labas ng bahay, sa bubong ng kapitbahay pagtapos mong maistress sa eskwela. Wala nang iisipin ng kung ano dahil tapos ka na, no strings attached (in my case may sintas pa rin akong nakabuhol sa paa ko). Pahinga ang isip mo (wehhhh, napagod isip mo??). Pahinga ang katawan mo sa puyat na sunod-sunod (kahit mas puyat ka ngayon kaka-manga at anime). Pero may tendency na masanay ang isip mo na magrelax na lang habang-buhay, mas lalo yan magiging slightly-used at mabibigla iyan kapag naghanap ka ng trabaho sasabihin mo hindi ka prepared pagdating ng exam. Personally nag-exam ako, mga tanong ay "What is a server? (yung PC na nasa counter ng com shop. Dun ka nagpapaprint. Kadalasan dun kinokontrol oras ng timer ng PC mo)" "What is a workstation?" "Define TCP/IP." "What is HTTP?" "What is LAN?" pero sa awa ng diyos nasagutan ko naman sa abot ng makakaya ko kahit hindi ako siguradong tatanggapin ang sagot ko at TCP/IP lang ang iniwanan kong blanko (huwag kang mayabang kung alam mo 'to sagutin dahil hindi mo ikatatalino 'yon). "Are you finished?", sabi ng HR na may paka-masungit. "Yes, Ma'am.", sagot ko. "Are you sure? You haven't answered this yet. Is that your answer? TCP/IP?" tanong ulit kasi nilagay ko lang TCP/IP. "Yes, Ma'am". Gusto ko na matapos ang exam no'ng araw na iyon eh. Dahil doon, naisip ko nasaan ang mga pinag-aralan ko sa PLM? Naiwan sa binder? Nasa bag? Nasa scratch paper na ginamit na pang-notes? O baka nasama sa megaupload - andun burado na? O nasunog kasama ng Going Merry?



After ng exam, isang nakagugulantang na mga tanong ng Interview. "What is your most disappointment in life?" Malamang hindi ka makasagot agad puwera na lang kung fresh na fresh ang disappointment mo. Pero sinabi ko wala kasi wala akong matandaan na nadisappoint ako ng sobra, just kidding. Wala kasi talaga akong maalala. "Describe yourself." "I'm "A" as in Adorable. "B" as in the Best. "C" as in Cute. And I also got the "D"... Dedication to work hard. "Aside from fascinated from computers...", badtrip eh naghanap pa ng ibang pan-describe. Edi sabi ko na lang mahilig ako sa music. And I told her the bro-tales, jk. "You're weakness?" Sabi ko speaking in english. The HR wouldn't believe me because as she told me, I got a high score in the result of my english proficiency exam. "What do you know about the company?" Sabi ko wala. Ang alam ko lang malaking company 'to at matagal na rin 'tong itinatag. Honesty lang eh, kesa naman magsinungaling pa ko kung di ko naman talaga alam, so pinaliwanag niya kung ano ang company nila. "Our company ships illegal drugs and smuggles most of the supplies that must go first into the Beareau of Customs." Joke lang. Hindi most, kundi all. Huehuehue. Nope, it's a cargo management comapny.



Eh mukhang pasado ata ako sa interbyung malupit pati sa written exam na malupit, pinapunta ako sa IT Department. Simple lang parang comshop lang na maliit. May lima hanggang pitong PC. Tapos either Visual Studio 2010 or Microsoft Outlook ang makikita mo. Specs ng PC? Puro HP na Core i3. Kung nakita mo yung mga bagong donate/biling PC sa PLM na puro core i3, ganun na gano'n ang mga PC doon. Except na multi-user ito at konektado sa Windows Server 2008.



Simpleng Add/Edit/Delete na program ang exam. First name, last name, employee ID, birthday ang mga fields. Buti na lang at mabait si kuyang katabi ko (na siya rin ang magchecheck) dahil nakalimutan ko ang syntax ng UPDATE statement sa SQL. Oh, poor me.. SQL UPDATE syntax. Isang word ang hindi ko matandaan pero buti naawa siya sa akin. "Ano nga bang kulang nito?" Nakalagay kasi UPDATE tblEmployees ______ blanko ang kasunod. SET pala ang hinahanap kong word. "SET", ang sabi ni kuya. Doon nagtapos ang exam. mula 8:45 hanggang 5:something andun ako sa company. Ang tagal talaga kapag mag-aapply ka. Buong araw ang ginugugol. Pero worth it naman dahil HardCode for the win!! Kahit di ko alam kung pasado no'ng araw na 'yon masaya sa pakiramdam eh. Walang copy-paste from an external source (hindi copy/paste yung pagtatanong). Achievement Unlocked. Reward: +10 XP.



But the company is moving towards mobile apps, aside from web development. Kaya hindi lang para sa kumpanyang papasukan ko ang pagbabalik-aral kundi pandagdag XP na rin in real life. After 3 days, pinabalik ako para mainterbyu ng AVP (not Alien versus Predator) nila. At doon sinabi sa akin ang mga languages na dapat kong pag-aralan. ASP.NET, HTML5, CSS, jQuery, JavaScript at SQL. So pag-uwi ko nagdownload na ko ng mga Tuts at habang tinatype ko 'tong blog-entry na 'to sa totoo lang breaktime lang muna sa pagpapaturo kay Sir Jeremy McPeak ng JavaScript. "Hello, World!" Kaya siguro laging hello world ang unang program kasi oras na maging programmer ka na, yung hello world na iyon magiging pangarap mo na lang kasi palagi nang computer ang kaharap mo. At paglabas mo, sasabihin mo "Hello, World! Kumusta na?". Namiss mo ang earth, kahit na nasa earth ka naman.



Anywayssss. Grabe kelan ba ko huling nag-blog?

Islogan ng aking mumunting blog, "Dahil hindi sa silid natatapos ang pagkatuto.". Tapos na ko mag-aral pero hindi pa ko tapos matuto. Sa katunayan hanggang sa pagkamatay mo ma matututunan ka pa rin. "Ah.. Ganito pala ang mamatay." Tapos sa kabilang buhay magregister ka na agad sa Facebook for the Dead. Ilagay mo ang tamang date ng pagkamatay mo, at siyempre profile pic mo yung pinakamagandang kuha mo sa kabaong. I-Like mo yung page nina Nida Blanca, FPJ, Miko Sotto, Michael Jackson, etc. 'Tas may upload na bagong music video si Freddy Mercury, i-share mo na lang.



Hmm.. So.. tanggap na ba ko? Na alin? Na ampon ako? Joke,. Hindi pa. Hindi pa ko ampon. Hahaha. Requirements muna at medical (pregnancy test, etc.), tapos pirmahan na ng kontrata. Oh shit, buti na lang to-follow ang TOR kundi pandidirihan nila ang TOR ko. Favorite number ko kasing number 3 at 5. Good luck na lang sa akin sa pagkuha at pag-ipon ng XP IRL. At goodluck din sa mga kasabayan kong wala pang trabaho. Kung sakali mang 15k ang sweldo ng papasukan niyo pero tanggap naman kayo, patusin niyo na, mahirap ang buhay ngayon, at least for me. Ang hirap na rin kasi maghanap ng biskwit na Marie at sitsiryang Pom Poms :))

MARIE

POMPOMS


[Continue reading...]

Tuesday, May 28, 2013

Bakasyon

- 0 (mga) komento
Ngayon ay May 28, 2013. Huli kong entry nung March 27. Dalawang buwan bago ako gumawa ulit ng bago. Update na lang tungkol sa kung anuman ang bago ngayon. Heto ako ngayon, graduate na. Nagtapos ako April 12, 2013. Sabi ng mga kaibigan kong di pa tapos mag-aral, manlibre daw ako. Pero sabi ko, ang mga nililibre, mga gumradweyt, at ang nanlilibre, yung mga magulang ng gumradweyt. Kung gusto niyo malibre, gumradweyt din kayo. Ewan ko ba sa mga 'to, nanlilibre naman ako pag may pera. Anyway, nagkaron nga pala ako ng bagong cellphone bilang regalo sa 'kin. Cherry Mobile Omega HD, google mo na lang for the specs,. Then after 25 days, nadukot sa LRT, Gil Puyat Station. Less than 6 hours lang naman ako nag-emo para sa cellphone ko dahil di ko pa naman talaga balak magka-cellphone na maganda at mas nalungkot pa ko sa pangyayaring sumunod no'n ding araw na iyon (hindi ko na ikukwento hehehe).




So gradweyt na nga ako. Now what? Tapos na, hindi na ko estudyante. Regular fare na bayad ko sa jeep, wala nang discount. Tambay na lang sa bahay 24 hours a day. Pero habang tambay, meron pa rin akong dapat pagkaabalahan, at iyon ay ang thesis na hindi na ko nilubayan. As usual hindi ko pa rin inaasikaso. Sarap sana mag-apply ng trabaho kung may pinatutunguhan. Pero gano'n talaga, kailangan magtiyaga para may sinaing, este nilaga. At kailangan makahanap na ko ng trabaho para makabili na ng sariling bahay, lupa, gamit, lahat basta sarili. Nakakasawa rin maging pabigat sa bahay. Tapos no'n pwede na mamatay muhahaha.

Iyon lang siguro. Trinry ko lang magsulat ulit ng bago. At heto nga pala, blog of a friend of mine, basahin niyo baka maging interesado kayo.

http://ilovepinkypinkpastels.tumblr.com
Cute ang blog niya.
[Continue reading...]

Thursday, February 28, 2013

Sumaglit Lang

- 0 (mga) komento
http://www.moooi.com/sites/default/files/styles/large/public/product-images/random_detail.jpg

Sige na. Pagbibigyan ko na sarili kong magsulat. Tutal sinusunod ko lang naman ang sinabi ni Henry Spooner tungkol sa paglimot sa babae, at tungkol din iyon sa pagsusulat.

Blogger, kumusta na? Tagal ko nang hindi nagsusulat ah. O matagal na kong hindi nagsusulat ng mas makabuluhan pa sa problema ko? Ano nga bang problema ko? Babae? School? Pera? Thesis? Ano pa ba? Langhiya, hindi na ko makagawa ng maayos. Sa totoo lang mas pinoproblema ko lang ang mga bagay na hindi na dapat pinoproblema, at yung mga dapat problemahin ay iniisantabi ko lang. Uy! Defense ngayon, 25-28 ng February. Nasaan ako? Nasa bahay, nagfafacebook. Nagmumukmok sa sulok ng browser. Imbis na nagpoprogram, ayun nanonood ng pelikula tapos hindi naman tinatapos panoorin. Nagpupuyat sa wala. Sukbit ang headset sa ulo ko kahit walang tugtog. Paano, wala nang tugtog na gusto kong pakinggan ang gusto kong mapakinggan. Hanep ang buhay. Puro prokrastinasyon at wala nang inspirasyon. Perspirasyon na walang determinasyon. Puro pagsasayang ng oras ang ginagawa, at sa bandang huli, sisisihin ang sarili. "Sana hindi na lang ako nagsayang ng oras."

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfdLPdGxlegddST7KHBNnQsVYUHkodi2GShhyphenhyphenUG5NaPF-bZBtyjKf2B5eo60uJEZrnQVWp20ujXBmBBx8rBNdmmbQQrcAkddaKezWWLSvYb8d5tnCcIxFBYBxbqDeQGcd_KedtYyvFCgk/s1600/procrastination.jpg

"Ikaw rin ang kawawa." Sabi ni bestfriend. Tama nga naman, ako rin ang kawawa, pero patuloy ko pa rin kinakawawa ang sarili ko. Pinoproblema ang mga bagay na hindi na muna dapat problemahin. Mahaba pa naman ang buhay ko, na sa sobrang haba ay bored na ko para mabuhay. Kaso ayoko magpakamatay. Sinubukan ko na magpakamatay sa totoo lang. Ang masasabi ko lang, "I almost killed myself!". Pero "What doesn't kill you, make you stronger." Hindi ako naniniwala. Ang pinaniniwalaan ko, "What doesn't kill you, makes you lucky." Masasagasaan ka na ng truck, nakaligtas ka pa. Ang tawag sa 'yo, swerte, hindi malakas, pwera na lang kung pinigilan mo yung truck na sasagasa sa'yo.

http://vocesa.abril.com.br/blog/marcelo-cuellar/files/2012/11/smartphones41.jpg

Anyway, sumaglit lang naman ako sa blogger. Hindi ako nagpasagasa sa truck. Just freeing some thoughts. Sana kung magigising ka na lang isang araw na ayaw mo na bigla, sana hindi ka na lang natulog. Pero ganito talaga ang buhay, kailangan matulog. Kaya nga nilikha ang pagod para magpahinga. Hindi naman tayo cellphone na 24/7 nakabukas at halos araw-araw naka-charge. Pero masayang i-try na i-outsmart ang mga smartphones. Dahil karamihan ng gumagamit ay stupid people.

http://support.uptimesoftware.com/images/CrystalReports7.png

Tara na, balik ulit sa problema. Paano nga ba ulit mag-crystal report?
[Continue reading...]

Thursday, February 7, 2013

Breaktime

- 0 (mga) komento


Minsan sa buhay mo kung tao ka at naranasan mo 'to, magtataka ka kung bakit bigla ka na lang iniiwan ng taong pinakamamahal mo kahit na alam niyang mahal na mahal mo siya. Nangyayari talaga ito. Marahil hindi na siya masaya. Marahil may nagawa kang kalokohan at kapalpakan na lubos niyang hindi nagustuhan. Marahil natatakot siya sa iyo na baka iwan mo lang siya balang araw at sa umpisa ka lang magaling, at natatakot siya sa commitment. Marahil mayroon siyang nakitang ugali mo na talagang ayaw niya. Marahil may nakita siyang iba o mahal na iba. Maraming marahil. Pero upang makasigurado ka sa mga marahil na iyan, mahalaga ang komunikasyon. Kailangan niyong mag-usap. Dahil lahat ng problema nadaraan naman sa matinong usapan. Pag-usapan niyo ang problema. Kung ano bang dahilan ng panlalamig niya, kung bakit hindi ka na niya kinakausap, kung bakit hindi na siya sweet, kung bakit hindi na siya malambing sa iyo at hindi na rin siya nagsasabi ng magic words na "i love you" na masarap pakinggan. Nang sa gayon ay malaman kung ano ba talaga ang problema at nang di na lumala pa ang problema. Kaso mayroon talagang mga tao na ayaw nila makipag-usap kahit na pinipilit mo na. At kapag pinilit mo ay lalo lang maiinis sa'yo kaya para hindi na lalong magalit ay hahayaan mo na lang na ihatid mo siya sa kanila at maghiwalay kayo ng walang goodbye kiss. Tapos pagsakay mo sa bus pauwi, bigla kang itetext ng "gusto ko na makipagbreak". Masakit. Parang gusto mo na lang magpasagasa sa truck sa mga oras na ito, pero mahalaga pa rin na malaman mo kung bakit upang magkaroon ka ng mga kasagutan sa mga katanungang matagal nang naglalaro sa isipan mo. Maaaring pumayag ka, maaari rin namang hindi. Ngunit mas mahalaga na ipaglaban mo ang pagmamahal mo lalo na't kung totoo ang nararamdaman mo. Tama rin lang naman kung pakakawalan mo na siya at ipapaubaya mo na sa kanya ang kaligayahan niya kapalit ng pagkasawi mo, ngunit isipin mo rin kung baka naguguluhan lamang siya sa mga oras na iyon at nabibigla lamang siya sa kanyang mga desisyon dahil sa dami ng problema niya na hindi niya nasasabi sa iyo. Kaya mas mabuti kung bibigyan mo muna siya ng oras, lugar at panahon upang makapag-isip at manatili munang mag-isa at nang sa gayon ay humantong siya sa kung anumang desisyon ang naaayon. Bigyan mo siya ng "Breaktime" kumbaga sa trabaho upang makapagpahinga mula sa stress na dinulot mo o ng paligid niya at hayaang maging handa ulit. Heto ang isang tula para sa inyo.

Tunay na pagmamahal kung minsa'y di sapat
Sa pinakamamahal mo'y di malaman anubang dapat
Na iyong gawin upang mahalin ka ring lubos
Akala mo'y walang hanggan, bigla na lang nagtatapos

Marahil pagmamahal mo nga'y tunay at wagas
Ngunit ugali mo nama'y puro gasgas
Iyon marahil ang dahilan kung bakit
Nadarama mo ngayon ay ubod ng pait

Huwag kang mag-alala, ayos lang iyan
Kung talagang mahal mo siya, pag-ibig mo'y ipaglaban
At ugali mong palpak, baguhin mo't ayusin
At patunayan sa kanyang karapat-dapat kang mahalin

Ipakita mong kaya mong maghintay
Sa araw na ika'y muli niyang kausapin
Ipadama mo ang pagmamahal na tunay
At araw-araw mo siyang pasayahin at patawanin

Habang naghihintay ka, gawa ka muna ng mga bagay na kailangan mong gawin. Gawin mo ang thesis mo. Assignment mo. Project. Paghandaan ang defense. Ayusin ang kaso sa OSA/OSDS. Maging busy at huwag mo muna siyang gambalain dahil lalo lamang siyang maiinis sa iyo kung patuloy mo siyang kukulitin at mas lalong mawawalan ka ng pagkakataon na magkaayos kayong muli.

Maaaring hindi ka pa nagkakaroon ng kasintahan, maaaring hindi ka na magkakaroon, maaari namang meron ka na. At kung sakali na magkaroon ka at humantong kayo sa ganitong sitwasyon, sana ay makatulong ang entry na ito kahit papaano. Iyon lamang po, maraming salamat sa pagbabasa.

Nalalapit na naman ang araw ng mga puso. Kung wala kang ka-date kahit anino mo, basahin mo na lang ang entry last year.
[Continue reading...]

Wednesday, September 19, 2012

Ilegal na Reklamo

- 1 (mga) komento
Ano kaya kung ilagay ko si Philosoraptor?



Habang kumakain ako sa tapsilogan malapit sa amin, naisip ko na lang 'tong bigla (dafuq brain?!!). Medyo pilosopo ang dating ng ideya na ito na pwede mo gawan ng meme gamit yung picture ng dinasour na curious (Philosoraptor). Heto na at sisimulan ko na.


Ilegal na reklamo. Dito sa ating bansa, maraming ilegal na bagay ang nangyayari. Ilegal sa mata ng batas, at maaari ding imoral sa mga banal na kasulatan. Ngunit kahit na ilegal at imoral ang mga ito, patuloy pa rin ginagawa ng mga tao. Sa kalsada lang marami ka nang makikita. Mga substitute (or prostitute; Subsitute, kasi sila yung pumapalit sa asawa pansamantala), mga nagyu-U-turn kahit bawal. Mga naninigarilyo sa no smoking zone, mga nagtitinda sa bangketa kahit bawal, mga nagdo-double parking, mga naglalako ng damo sa mga iskinita at mga namumulot ng cellphone sa bag at bulsa ng iba. At naiisip ko, paano kung isa sa mga taong gumagawa ng mga bawal na ito ay nagreklamo.



Isang halimbawa ay ang sitwasyon na ito.. "Bata pa si nene kinalikot na ang p...." teka ba't ako kumakanta? Isang araw (i mean gabi), si nene ay tumambay sa kanto ng edsa para makahanap na ng kostumer at maipagbili ang ibinebenta niyang laman. Nang may sumutsot sa kanya na sakay ng isang taxi, nagkasundo sila sa halagang 700. Pagdating nila sa silid na walang kusina, hindi niya inasahan na marami palang kasama ang lalaki. Sinubukang umalis ni nene ngunit hindi na siya nakatakas. Matapos ang kapagod-pagod na gabi ni nene sa silid, inabutan na lamang siya ng mga kostumer ng tig-bebente. At nakabuo ng isandaan. Wala nang nagawa si nene kundi umuwing talunan. Tanong, maaari kayang magreklamo si nene sa mga pulis at isumbong ang mga kostumer niya na hindi nagbayad ng maayos? Makapagsampa kaya siya ng kasong rape laban sa mga lalaki dahil napilitan lamang siya kahit na sumama na siya sa lalaki?



Isa pang halimbawa ay kung maari bang magreklamo ang isang small time drug pusher sa mga pulis laban sa drug lord na kulang sa timbang ang ibinigay na droga. Siguro hindi na lang nila gagawin ang pagrereklamo dahil parehas lang silang mahuhuli.



Tungkol naman sa proteksiyon mula sa isang opisyal ng pamahalaan, maaari bang ireklamo ng isang sindikato na kulang ang proteksiyon na ibinibigay ng kanilang (halimbawa) mayor mula sa mga pulis?



Pagdating naman sa halalan, maaari bang bawiin ng isang natalong kumandidato ang kanyang mga binayad mula sa kanyang mga biniling botante dahil hindi siya nanalo?


Sa larangan naman ng pagnanakaw, posible kayang ireklamo kapag yung kakilala mong magnanakaw na binayaran mong magnakaw ay ninakawan ang isa sa mga kamag-anak mo?



Sa abortion naman, maaari kayang ireklamo yung nag-aabort kung hindi naman naalis yung bata sa bahay-bata at patuloy itong nagdevelop sa tiyan?



Sa sugalan, kapag ninakaw mo yung permit nila, maaari mo kayang sampahan ng kasong illegal gambling?

Marahil marami pang mga halimbawa ngunit heto lamang ang mga naisip ko. Pero sa dinami-rami ng mga naisip ko, ay ang mga bagay na ito pa. Sana ay nagustuhan niyo ang isa na namang (siguro) kalokohan sa aking blog. Hanggang sa muli!

[Continue reading...]

Sunday, September 16, 2012

Pusang Gala

- 0 (mga) komento



Isang araw, pumasok ako ng maaga sa iskul. Dahil maaga pa, pumunta muna ako sa tabi ng canteen at bumili ng japanese cake at juice. Umupo ako sa cottage-like na tambayan sa tapat ng canteen at kumain.

Sa pagbukas ko sa paperback na kinalalagyan ng lalantakan kong japanese cake, may isang pa-cute na pusa ang lumapit. Black and white ang kulay nito. White ang dibdib, likod ng mga binti, ilalim ng buntot at paligid ng mata. Black ang iba pa. Umupo siya sa harapan ko at paawang tumingin sa aking mga mata.

Yung pusa na 'to................................. Hindi ito yung tinutukoy ko.
"mew..."

Ang mahinang sabi ng pusa. Tapos bahagyang pumikit at dumilat ang pusa. Oo kyut yung pusa. Nkyutan ako pero natuwa at natawa ako. Natuwa ako dahil sa kanyang survival tactics sa paghingi ng pagkain.
"mew..."

Nagpakyut ulit ang pusa. Pagalaw-galaw siya tapos pakyut na kinamot niya ang kanyang mukha ng dahan-dahan.
"mew..."

Ang pangatlong pagpapakyut na. Matapos niyang sambitin ang kagigil-gigil na "mew...", nagbeautiful ang pusang ito at tumitig sa akin. Bilib ako sa pusa na ito. Sa tuwa ko ay hinatian ko ito ng natira kong japanese cake. Patuloy siyang nagpa-kyut pero naubos ko na ang kinakain ko.

Ang maliit na paperbag na pinaglagyan ng japanese cake ay nilamukos ko at binigay ko sa pusang gala na nagpapakyut sa harap ko. Tinignan niya muna ito at nang malaman niyang papel lamang ito na nilamukos, nabadtrip siya at umalis na agad. Hindi na siya lumingon at naglakad na papalayo upang maghanap ng iba pang mahihingian.


[Continue reading...]

Common College Lines

- 3 (mga) komento

Isa na namang entry from my good old notebook. Last year ko pa rin to sinulat pero ngayon ko lang ita-type sa notepad, then paste sa blogger. Sana magustuhan niyo..

Bilang mag-aaral, madalas may mga sinasabi ka na sinasabi mo, na sinasabi ng mga kaklase mo, na sinasabi rin ng mga hindi mo kaklase, na nasabi na rin ng iba pang mga estudyante at malamang ay sasabihin pa ng mga susunod na henerasyong estudyante. Narito ang ilan:


"Madali lang pumasok sa PLM."
Iyan ang palagi kong sinasabi kapag tinatanong ako kung mahirap nga bang pumasok sa PLM. Madali lang naman talaga. Magsuot ka lang ng Id, daan ka sa entrance, in less than 30 seconds nasa PLM campus ka na. Kung wala ka namang Id, utuin mo yung guard makapapasok ka na (At this time of writing hindi pa mahigpit masyado, pero ngayon mahigpit na). But in terms of being a PLM Student (I hate using the term PLMayer), basta nagrebyu ka, hindi ka (masyadong) bulakbol, or atleast magaling kang manghula, papasa ka sa PLMAT (PLM Admission Test) at makapapasok ka na sa PLM bilang mag-aaral nito. Ang mas magandang tanong ay kung madali bang manatili sa PLM. Well, basta may pang-tuition ka bawat sem at kadikit mo ang majority ng mga prof, masipag ka pumasok at dumikit sa masisipag (at matatalino), madali lang manatili sa PLM. Pero kung ako sa 'yo, ikaw ang magsilbing didikitan ng mga kaklase mo para sure kang mananatili ka, I mean, maging masipag ka hindi lang pumasok pero mag-aral.


"Diskarte Lang."
Hindi ko kilala kung sino ba ang nagsabi nito pero narinig ko lang ito sa kanya. Diskarte lang daw, hindi talino. Kung magaling ka raw dumiskarte, hindi ka raw matatanggal sa PLM. Ano nga ba ang diskarte na iyon?  Pagdikit sa prof? Pakikipagkaibigan sa mga makakapitan? Paninipsip at pakikipagclose? Kung gano'n lang naman ang sistema, eh bakit ka pa pumasok? Dapat bumili ka na lang ng diploma, mas convenient. At kung magtatapos ka sa ganitong paraan, yung puro diskarte lang at walang pinag-aralan at natutunan, tiyak na diskarte mo na lang rin kung paano ka makahahanap ng trabaho.


"Magbabago na ko."
Sinasabi ko iyan palagi sa simula ng bawat sem. Siguro ikaw, sinasabi mo rin iyan? Pero wala namang nangyayari. Nauuwi rin sa removal at recon. (Magbabago na ko, .... ng course/ng school) Ang mga Pilipino mahilig magningas-kugon. Sa simula lang masipag. Sa kalagitnaan tinatamad na. Pero meron din namang sinisipag kung kailan huli na. Kung kailan tres at singko na lang ang mapagpipilian. Kaya naman minsan mas mainam nang magremoval na agad sa simula pa lang ng sem para may insurance kang tres kung sakaling hindi umabot ang grade mo. Kaso walang prof na gano'n, at kailangan mong maghintay kung magreremoval ka o hindi. Pasalamat ka kung nagpaparemoval exam ang mga prof, dahil minsan diretso singko ka pag gano'n.

"Overnight!"
Madalas nagkakaroon ng overnight ang bawat grupo sa isang klase kapag may kailangan gawin bilang isang group ang mga estudyante. Lalong-lalo na kung kinabukasan na ang deadline ng ipinapapasang document o project. Overnight, pero magsisimulang kumilos kapag madaling araw na. Tapos magtuturuan pa kung sino ang gagawa ng ganito. Male-late sa pasahan. May mag-aaway sa grupo. Magkakaroon ng tampuhan, bilangan at laglagan. Pero sa bandang huli at sa awa ng diyos, pasado ang buong grupo (pero may mga pagkakataon na talagang bagsak). Kaya naman mas mainam kung overday! Overday, o kabaligtaran ng overnight. Na kung magpupuyat ka ay hindi sa gabi kundi sa araw. Sapagkat kung sa araw ka magpupuyat, gising ang mga tao, hindi ka tinatamad, bukas ang mga tindahan at mga paprintan. At kung sa overnight, umaga na natatapos ang mga gagawin, sa overday naman ay hapon o gabi. Kaya maaaring makasabay mong matulog yung mga walang ginagawa at yung mga pagod sa pahinga. (Maari mong puntahan ang mga link na ito at ito para sa isang halimbawa ng grupo.)

"Yes, Pasado!"
Sa tuwing magtatapos ang sem, ang grade na tres kung minsan ay kinamumuhian, at kung minsan naman ay sinasamba. Depende lang sa taong nakatanggap nito. Para sa isang taong masipag, kinamumuhian ang tres. Pero sa taong nakapasa sa removal, at sa mga delikado, maituturing nila itong achievement sa buhay. Sinasamba nila ito dahil hindi na nila kailangan pang ulitin ang subject ng isa pang sem, at makatitipid sila ng panahon dahil hindi na nila kailangan magpa-add/drop o magpa-open ng subject sa summer. Para sa isang estudyanteng tamad, ang makakuha ng tres ay biyaya nang maituturing dahil nasa bingit na ito ng karimlan. Isang maling hakbang na lang, singko na (aba malay ko kung bat walang 3.25, 3.50, etc). At kung makakuha ka ng singko, tiyak na matutuliro ka na parang itinakwil ka ng langit lupa at impyerno lalo na kung mag-isa ka lang. Maghahanap ka ng masisisi maibsan lang ang kalungkutang nadarama mo. Pero sa bandang huli ay matatanggap mo naman, kung sino ba ang dapat sisihin sa mga nangyari.

"Buti ka pa..."
Malamang ay nasabi mo na rin ang mga salitang ito, na karaniwan ay merong kasunod (o pwede ring wala). "Buti ka pa, pasado", "Buti ka pa, graduate na", "Buti ka pa, may trabaho", "Buti ka pa, may pera", "Buti ka pa, pinapansin", o "Buti ka pa at mabuti ka". Karaniwan na 'tong nasasambit ng mga taong hindi gaanong nabiyayaan. Pero ang tanging magagawa lang naman nila ay tanggapin kung bakit buti pa sila ay ganito at gano'n. Isipin mo na lang na sinwerte sila, at hindi ka lang sinwerte ngayon. Malay mo e bukas lang may magsabi na agad sa 'yo, buti ka pa . 'Di ba? ("Buti ka pa binasa mo 'to...")


"Sembreak na!/Bakasyon na!
Sembreak at bakasyon ang palaging hinihintay ng lahat ng estudyante, lalong-lalo na yung mga pasmado ang isip at katawan sa walang humpay na mga gawain sa iskul. Ito lang ang panahon na makatutulog sila kung gaano nila katagal gustong matulog at makapagpahinga upang mabawi ang kanilang pagod. Minsan ay nagpaplano ng swimming at inuman. Minsan natutuloy, minsan hindi. Minsan may hindi nakakasama. Nagsasaya makaranas man lang ng pagkakataon na magsama ang mga magkakaibigan at magkakaklase hindi sa loob ng silid kundi kung saan mang lugar na malaya sa mga 'Deadline' at iba pang gawaing pang-eskwela. (Yung pic sa taas, lyrics iyan ng awiting Sembreak, by eraserheads)

Sa ngayon, heto pa lang ang mga naiisip kong mga karaniwang salita na binabanggit sa mga karaniwang pangyayari sa skul... Ikaw, baka may naiisip ka pa,... Maaari mo itong ibahagi sa pamamagitan ng pag-comment sa ibaba..



Salamat sa pagbabasa!
[Continue reading...]

Saturday, September 15, 2012

Saan Sila Kumukuha ng Pera?

- 2 (mga) komento
Saan Sila Kumukuha ng Pera?
Ang nakabibilib na pamumuhay ng mga gangster

Sa bawat lugar na mapuntahan ko, merong mga tao may suot na malalaking damit, mga lawlaw na maong, mga makikintab na stainless at silver. May hawak na gadget at nagpapatugtog ng tulang nilapatan ng beat. Nakatambay lang sila sa araw-araw at nagku-kwentuhan. Paminsan-minsan ay nagiinuman. Paminsan-minsan ay nagpapatayan. At kung pupunta sa sa amin sa hating-gabi, sila yung makikita mong nakakumpol na mga tambay sa kanto. Tanong ko lang, saan sila kumukuha ng pera?

Araw-araw nakikita ko silang nakatambay, walang ginagawa, nagkukwentuhan lang at nagsa-soundtrip. May hawak na gadget (halimbawa china-phone na malakas ang speaker). Sa dis-oras ng gabi, nagpapatugtog ng gano'n kalakas at minsan ay nag-iinuman pa na mas nakabubulahaw sa mga natutulog. Paano sila nabubuhay kung araw-araw silang tambay??

Sa pang-iisnatch? Sa pandurukot? Sa pagbabantay ng hamburgeran? Sa pagsasaydkar (sidecar)? Sa panghoholdap? O sustentado lang ng mga kamag-anak at magulang? Marahil isa sa mga ito ang ikinabubuhay nila. Pero bilib lang talaga ako sa kanilang survival sa mundong ito. Sa hirap ng buhay ngayon at may panahon pa rin sa kanila na tumambay. At imbis na mag-extinct, lalo pa silang dumarami sa kalsada imbis na mamatay sa hirap ng buhay.

Isa marahil sa dahilan ay ang hindi sila pressured. Sa pamamagitan ng pagtambay, nakapag-iisip sila ng maayos kung paano sila didiskarte para mabuhay. Meron silang storage sa kanilang tiyan na ang isang meal sa isang araw ay tumatagal ng isang linggo. Mayroong resource management ang kanilang katawan na namamahala ng kanilang sustansiya at lakas. At ginagamit lang nila ito kung kinakailangan lamang.Kumpara sa isang empleyado na minimum lang ang suweldo (huwag ila-lang ang minimum na sweldo) na araw-araw ay pagod at kulang ang kinikita, ang mga taong ito ay nananatiling malakas sa buong araw at ang kinikita ay sumosobra pa kaya may pambili pa sila ng mga alahas, apple products, cellphone, laptop, pang-inom at pang-gimik kapag may okasyon. Kung tayo, kailangan natin magtrabaho para mabuhay, sila, kailangan nilang tumambay para mabuhay. Kung ganito lang kadali ang buhay, lahat na siguro ng tao katulad na nila, pero hindi. Dahil hindi naman lahat ng tao mahilig tumambay.

Sa susunod na makakita ka ng mga tambay na ito, huwag mo silang maliitin sapagkat kaya nilang mabuhay ng walang ginagawa at ikaw ay hindi. Napagkalooban sila ng matinding survival instinct kaya nananatili silang buhay sa bawat kanto at kalsada. Kung interesado kang malaman kung paano ba sila nabubuhay sa araw-araw, ask the expert. Pumunta ka sa kanto at makipagkuwentuhan ka sa kanila, dahil pawang obserbasyon ko lamang ang mga ito.

No offense intended para sa mga tambay ng kanto diyan..
"Wala na ngang itinutulong, perwisyo pa.. Tsktsk!!"
-Sabi ng barbero na pinagpagupitan ko last month na kamukha ni dog whispherer (only his hair is blacker) doon sa tambay.

Matagal ko na 'tong sinulat sa notbuk ko, ngayon ko lang tinype, at sa ngayon nagdadalawang-isip pa ko kung ipupublish ko ito dahil naisulat ko lang ito bunga ng inis ko ng panahon na nababadtrip ako sa mga gangster sa kanto namin na sobrang-iingay sa gabi, buti na lang ngayon wala na, pero may pumalit na maingay.. Bago. Sa tapat ng bahay namin mismo tumatambay. Hindi na sila mga gangster, mga tambay na lang na nagkakantahan sa gabi at nagkukuwentuhan ng kung ano-ano na buong street namin nakakarinig ng kwentuhan nila. "Daming alam!!" Sabi ng tito ko na nakakarinig ng kwentuhan nila tungkol sa OS at Cellphone. Pero siguro sa next post na lang iyon, kapag hindi pa sila tumigil sa kakakanta ng mga kantang halo-halo tapos iisa lang ang set ng chords, parang medley kumbaga.
[Continue reading...]

Monday, August 13, 2012

Blackout

- 1 (mga) komento



Minsan, dumarating ang mga pagkakataon na kayrami mong gustong isulat. Marami kang nais maitala sa iyong mahiwagang kwaderno. Ngunit sa oras na hawak mo na ang paborito mong pluma upang magsulat, unti-unting naglalaho ang mga salita. Unti-unti silang nawawala hanggang sa ma-blanko ang isip mo nang wala kang naisusulat. Tapos pipilitin mong magsulat kahit papaano. Kahit na dugo na ang dumaloy sa tinta ng bolpen mo, pilit mong hinahanap ang mga salitang basta na lamang naglaho na parang bula. Pero kahit na makabuo ka man ng isang talata, buburahin mo pa rin ito dahil hindi naman ito ang mga salitang nais mong lumapat sa iyong kuwaderno. Pinipilit mo ang sarili mo. Pinipilit mo pa rin na magsulat ka tungkol sa bagay na nakalimutan mo na, kaya't heto at gumagawa ka ng ikalawang talata.

Sa ikalawang talata, mas medyo mahaba kaysa sa nauna, ay walang dating kaya naman pinunit mo na lang ang pahina. Nilukot, nilamukos, at inilagay sa basurahan.

Hanggang ngayon, hindi ka pa rin sumusuko. Hindi ka papayag na wala kang matapos ngayong nais mong magsulat kahit na wala ka namang maisulat. Kaya naman naisipan mong ibahin na lang ang tema at haayan na lang ng kusa na bumalik muli ang mga salitang naglaho bago ka pa man makapagsulat.

Sa ngayon ay nasa ikalawang pahina ka na ng mahiwaga mong kwaderno at tila malapit mo nang matapos ang natatangi mong akda. Pero kahit na alam mong nauubusan ka na ng mga salita, pilit mo pa rin itong pinahahaba nang pinahahaba nang pinahahaba para mas mahaba ang kalabasan. Sige lang ang lagay ng mga salitang hindi naman kailangan, pero tumigil ka rin nang mapansin mong kailangan mo na itong tapusin.

Ngayon ay nasa huling talata ka na ng iyong akda, at nakaisip ka na rin ng pamagat para dito. Ito na ang bahagi na kung saan tatapusin mo na ang iyong sanaysay at magbubuo ka na ng konklusyon o paglalahat tungkol sa isinulat mo ngayon. Naisip mong mahirap nga talagang magsulat lalo na kung wala ka namang pagmumulan ng isusulat mo. Pero hindi ito ang kaso mo, dahil meron ka namang pinagmumulan ng isusulat mo dapat, pero sa kasamaang palad ay naglaho. Dahil dito, pinamagatan mo ito ng "Blackout". Ito ang naging pamagat at tungkol ito sa pagsusulat na tungkol sa pagsusulat.


Isinulat ko po ito sa Library ng aming Pamantasan. Medyo umuulan po noon, naisipan ko lang magsulat, pero nung naupo na ko, biglang na-blanko utak ko. Maganda kasi magsulat kapag umuulan, nakagagaan ng mood. Ito yung kinalabasan.
[Continue reading...]

Friday, February 17, 2012

Timbre Headphones got CDR-Kinged!

- 1 (mga) komento
Timbre Headphones, the first Filipino-made Headphone brand as you may heard of is now available in stores. Released just this December 2011, this Filipino-flavored headphone Timbre Gitara comes in two colors, the black with red printed design and the white with gold printed design. See the pictures below.

  
Just this day February 16, 2012, I went to CD-R King to buy a new headphone. I decided to buy the headphone with the detachable flat cord and the design somehow shaped like Dr. Dre's Beats studio. This comes in three colors, red, blue and green. It costs 320 pesos, and it is somehow expensive compared to their other headphone models which only costs 180. But because of its detachable flat cord design like the one's with the Beats, I was intrigued and I decided to give it a try. When I got home, I was excited about its performance and sound quality so I tested it right-away in my good old PC. I played songs with extreme bass to know how good it is and a couple of my favorite songs. And it is a good headphone after all despite it's price and design. Below are pics from CD-R King of the headphone I bought. I got the blue one.

Three in the morning, February 17, 2012, I came across a blog entry which features A Filipino-Made Earphone and I read about it. Then I found out while looking at the pictures of the headphone that what I bought earlier was a pirated version of Timbre Gitara. The headphones may not look the same in their design but the shape, the packaging, and the specs are identical. See comparison below:

TIMBRE GITARA Technical Specifications

  • Loudhailer: 40 mm (Diameter)
  • Frequency Range: 20-20,000 MHz
  • Sensitivity: 110 dB
  • Impedance: 32 Ohm S.P.L. (at 1 KHz)
  • Maximum Power Input: 100 mW
  • Plug (mm): 3.5 mm stereo
  • Cable Length: ~ 1.5 ml
  • Accessory: Volume Control

CDR-KING Headphone HP-001-HUA

  • Loudhailer diameter: 40mm
  • Frequency range: 20KHz-20000Hz
  • Sensitivity: 110dB
  • Impedance: 32 ohms
  • Cable length: 1.5m
  • Maximum power input: 100mw
  • Plug type: 3.5 mm stereo jack
You may not see the Volume Control in the CDR-King's specs, but the cable has volume control. After seeing this, It came to my mind that the Timbre Gitara Headphone may also sound like this because their specs are the same. But it's an early conclusion without testing both headphones (and nothing beats the original).

I thought they only did this to the Beats Headphones, because they also have their version of Dr. Dre's Beats Solo and PowerBeats (the clip-on version of Beats Tour). The difference is that the logo in their version is not letter 'b' but 'c', and the logo is not engraved but only a sticker, all which make it look funny.

If CDR-King is good at copying product designs, I wish they would also copy the products quality and reliability. If not, it's better for them to just create their own.

CDR-King Headphone: http://www.cdrking.com/?mod=products&type=view&sid=12009&main=167
Timbre http://www.tjsdaily.com/2011/11/timbre-headphones-first-philippine.html
Timbre Headphones: http://www.timbreheadphones.com/
[Continue reading...]

Wednesday, January 11, 2012

Ang Dalawang Gangster

- 0 (mga) komento
Ang Dalawang Gangster
(Somewhere in December 2011)

Isang hating-gabi sa buwan ng disyembre, sumakay ako sa España ng jeep, biyaheng Baclaran. Sa aking pagsakay ay may ilang pasaherong inaantok. Mga galing sa trabaho, sa gimik, mga pauwing tulad ko. Ang tugtog sa jeep ay pamilyar sa bawat kanto ng Tundo, sa bawat eskinita na puno ng tambay na lawlaw ang damit at matalim ang dila at paningin. Sa harapan ng jeep ay ang nagmamaneho at ang kasama niyang tiga-abot ng bayad at sukli. Kung iyong titingnan, tila mga ka-edad ko lamang ang dalawang gangster na ito na nanghiram lang ng jeep upang kumita ng kaunting pera.

Nagbayad ako. Sampumpisong buo ang ibinayad ko at sinabi kong sa recto ako bababa - doon sa pag-ahon ng jeep mula sa pagbaba nito sa ilalim ng tulay. "'Yung sampu, sa recto lang, isa lang". "Recto ba magkano? Sampu?", "Hindi, otso lang.", sagot ng drayber. Hindi ko alam kung wala pa bang panukli ang drayber o hindi ako nito narinig dahil malakas ang tugtog. Lampas na ng Lacson pero hindi pa rin ako nasusukilian. Sa tapat ng P. Noval, sa pang-apat na sabi ko, naalala rin ng tiga-abot kung may sukli pa ako. "Recto, lampas na ba?", tanong ng tiga-abot sa kaibigang nagmamaneho. Nagtataka ako kung bakit hindi niya alam kung lampas na ng recto, samantalang nasa harap naman siya ng jeep at mukha namang hindi malabo ang mata niya dahil nalaman niyang sampumpiso ang inabot kong barya. "Hindi pa. Teka lang wala pang barya, bababa ka na ba?", sabi ng drayber. Sabi ko nga recto, morayta pa lang tinatanong na kung bababa na ako. "Recto siya bababa" ang sabi ng babaeng pasahero sa tabi ko. "Recto ako bababa, malapit na.", ang sagot ko naman. "'Eto ang bente, bigyan mo na lang ako ng dose kung meron ka.", ang sabi ng drayber. Sabi ko wala, pero nung tiningnan ko ang pitaka ko, meron pala kaya sinabi ko agad na meron. Inabot ko ang dose, at binigyan ako ng benteng papel. Para bang ako ang binayaran ng otso ng drayber at siya ang sinuklian ko. Pumara ako sa pag-ahon ng jeep sa medyo tapat ng motel sa tabi ng Isetan at naglakad papuntang recto upang sumakay ng jeep na biyaheng Divisoria.

Bago pa man ako bumaba, alam ko nang nalito ang drayber sa pagsusukli sa akin. O marahil lumilipad lang ang isip ng dalawang ito dahil humithit muna ng bato bago bumiyahe. Dalawang piso lang naman ang hinihingi kong sukli ngunit ang nangyari ay dalawang piso lamang ang tinanggap niya buhat ng pagbibigay niya ng bente at pag-aabot ko ng dose para ako ay kanyang "masuklian". Kung susuriin, ganito ang naganap habang ako ay nakasakay pa sa jeep. Nagbayad ako ng sampu, nagbigay siya ng bente, at nag-abot ako ng dose. Bente-dos ang natanggap niya, at bente naman ang isinukli niya. Dahil sa dalawang gangster na iyon, ang biyahe mula sa Blumentritt, España hanggang sa Recto ay naging dalawang piso na lang. Pinili ko na lamang na hindi makipagtalo dahil pababa na ako. At umuwi akong nakatipid ng pamasahe dahil sa dalawang gangster na ito.
[Continue reading...]

Friday, October 28, 2011

Buhay Tambay

- 1 (mga) komento

Ilang linggo na rin ang lumipas bago ulit ako makapagpost ulit ng entry dito sa blog. Masado kasing abala sa pamamahala ng time pressure.



Sa bawat lugar na mapuntahan ko, merong mga tao na may suot na malalaking damit, mga lawlaw na di mo alam kung short o pantalon, makikitab na stainless at silver, may hawak na gadget at nagpapatugtog ng tulang nilapatan ng beat. Nakatambay lang sila sa araw-araw at nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan ay nag-iinumsn. At kung pupunta ka sa amin ng hating-gabi, sila yung makikita mong nakakumpol na tambay sa kanto.Tanong ko lang, saan sila kumukuha ng pera?

Araw-araw nakikita ko silang nakatambay. Walang ginagawa at nagkukwentuhan lang habang nagsosoundtrip. May hawak silang ipod/chi-pod/mp3/mp4 player na may malakas na speaker. Sa dis oras ng gabi, nagpapatugtog sila ng gano'n kalakas, at minsan ay nag-iinuman pa na mas nakabubulabog sa mga natutulog. Paano sila nabubuhay kung araw at gabi silang tambay?

Sa pang-iisnatch? Sa pandurukot? Sa pagbabantay ng computer shop at hamburgeran? Sa panghoholdap? Sa pagpapadyak? Marahil isa sa mga ito ang ikinabubuhay nila. Pero bilib talaga ako sa kanilang survival sa mundong ito. Sa hirap ng buhay ngayon ay may panahon pa rin para sa kanila na tumambay. At imbis na mag-extinct, lalo pa silang nagpopropagate. Lalo pa silang dumarami sa kalsada imbis na maubos at mamatay sa hirap ng buhay.

Isa marahil sa dahilan ay hindi sila pressured. Sa pamamagitan ng pagtambay. Sa pamamagitan ng pagtambay, nakapag-iisip sila ng maayos kung paano sila didiskarte para mabuhay. Merong storage sa kanilang tiyan na ang isang meal ay tumatagal ng isang linggo. Merong resource management ang kanilang katawan na namamahala ng kanilang sustansiya at lakas. At dahil sa pagtambay, natitipid nila ang lakas nila at ginagamit lamang nila ito kung kinakailangan lamang. Kumpara sa isang empleyado ng gobyerno na minimum ang sweldo, na araw-araw ay pagod at kulang ang kinikita, ang mga taong ito ay nananatiling malakas sa buong araw at ang kinikita ay sumosobra pa kaya may pambili pa sila ng alahas, mga electronic gadgets, pang-inom at panggimik kapag may okasyon (halimbawa bertdey ng kaibigan ng pinsan ng tiyuhin ng isa sa kanila). Kung tayo, kailangan natin magtrabaho para mabuhay, sila kailangan nilang tumambay para mabuhay. Kung ganito lang kadali ang mabuhay, lahat na siguro ng tao katulad na nila, pero hindi, dahil hindi naman lahat ng tao ay hobby ang pagtambay.

Sa susunod na makakita ka ng mga tambay na ito, huwag mo silang maliitin sapagkat kaya nilang mabuhay nang walang ginagawa at ikaw ay hindi. Napagkalooban sila ng matinding survival instinct kaya mananatili silang buhay sa bawat kanto at kalsada. Kaya kung gusto mong mapadali ang buhay mo, sumama ka sa kanila at damayan sila sa kanilang pagtambay. Maging bahagi ka ng kalsada na itinuturing nilang kaharian.
[Continue reading...]
 
Copyright © . High's Kul... Life Online - Posts · Comments
Theme Template by BTDesigner · Powered by Blogger